N Choreografe Charlotte Vanden Eynde, ook gekend als het ‘Meisje’ uit Dorothée van den Berghes gelijknamige film, omschrijft haar nieuwe voorstelling Map me eerder als performance dan als dans. Reeds in vroegere projecten (B;v. Lijfsof) benaderde zij het menselijk lichaam als een ‘voorwerp’ waarmee je allerlei dingen kan doen, waarover je je eindeloos kan blijven verwonderen.
In Map me brengt zij haar eigen lichaam en dat van haar partner Kurt Vandendriessche letterlijk in kaart, vnl.via op hun lichamen geprojecteerde videobeelden. Close-ups van lichaamsdelen en de wederzijdse aanrakingen van de twee performers maken van Map me een uiterst tactiele voorstelling. Twee lichamen – van een man en een vrouw – tasten mekaar af, ook op niet-evidente plekken, en zoeken op een rustige, haast verstilde wijze naar een symbiose.
F Le nouveau spectacle Map Me de la chorégraphe Charlotte Vanden Eynde, que l’on connaît également pour avoir joué le rôle de « Meisje » dans le film du même nom de Dorothée van den Berghe, est selon elle plus proche de la performance que de la danse. Dans des projets antérieurs (par ex. Lijfstof), elle abordait déjà le corps humain comme un ‘objet’ avec lequel on peut faire toutes sortes de choses, et à propos duquel on peut s’émerveiller à l’infini.
Dans Map me, elle dresse littéralement la carte de son propre corps et de celui de son partenaire Kurt Vandendriessche, en majeure partie via des images vidéo projetées sur leurs corps. Des gros plans sur différentes parties du corps et les contacts mutuels des deux artistes font de Map me un spectacle extrêmement tactile. Deux corps – celui d’un homme et celui d’une femme – se tâtent, aussi aux endroits un peu moins évidents, et recherchent une symbiose de façon tranquille, presque paisible.
E The choreographer Charlotte Vanden Eynde, also known as the ‘Girl’ in Dorothée van den Berghe’s film Meisje, describes her new piece, Map me, as more performance than dance. In such earlier projects as Lijfstof she had already approached the human body as an ‘object’ with which you can do all sorts of things and by which one can continue to be amazed.
In Map me she literally maps out her own body and that of her partner Kurt Vandendriessche, mainly by means of video images projected onto their bodies. Close-ups of body parts and the mutual touching by the two performers make Map me a highly tactile piece. Two bodies – a man’s and a woman’s – explore each other, including places that are not so obvious, and, restful and almost still, seek symbiosis.